LEVE DE VUVUZELA

Wat heb ik gisteren toch genoten!

Ik ben gezellig bij mijn vader geweest om, samen met mijn zoon en mijn zus, voetbal te kijken. Nederland tegen Denemarken, eerste wedstrijd voor Oranje tijdens het WK van 2010 in Zuid Afrika. Mijn zoon is maar 8 maanden oud, dus krijgt er weinig van mee, maar toch...... het is een begin van een "oranje-carriere!"
Het deed me denken aan toen ik klein was in Canada. Gezellig met Dad en Pake kijken naar de Toronto Maple Leafs.

"YEEAAAHHHHHH!!!!!!!" als er gescoord werd door de Leafs.
"Ahhh man, no way" als er gescoord werd door de tegenstander"

Mijn grootouders waren strenggelovig, en ik was ongeveer vijf. Dat zorgde ervoor dat mijn vader zich regelmatig moest inhouden wat aanmoedigen (lees: vloeken) betreft.
Maar goed, heerlijk genoten dus van de wedstrijd, het resultaat en vooral van het samenzijn met mijn familie.

Waar ik ook eerlijk gezegd van heb genoten, is de sfeer die je door de televisie voelt van het publiek daar in Afrika. Iedereen is nog vrolijker dan de ander en er komt een overload aan bonte kleuren door je scherm je woonkamer binnen. Dit, het gezoem van de vuvuzela's, en een beetje inlevingsvermogen zorgt ervoor dat je haast zelf op de tribune zit. Super!

En wat lees ik op Twitter? Wat zie ik op het Journaal? Wat staat in de kranten? Wat hoor ik (erg) veel om mij heen??

"Wat een rot geluid! Die stomme toeters"
"Ik kijk TV met het geluid uit hoor, stomme herrie"
"Als het zo doorgaat kijk ik niet eens meer hoor"

Wat een flawekul! Wat een onvermogen om iets 'anders' te kunnen appreciëren.
Het is toch mooi om te zien en te horen hoe iedereen daar uit hun dak gaat?
We zien toch elke dag rapportages op de televisie van de "andere kant" van het WK. De township's, de criminaliteit, de steeds aanwezige apartheid.
Deze dingen moeten zeker niet genegeerd worden, en wellicht daarom moeten we de enthousiasme van het Zuid Afrikaanse volk des de meer waarderen.

Er moet altijd een zondebok zijn. Neem de financiële crisis bijvoorbeeld. Hoe vaak hoor je:
"Eindelijk is die Jan Peter Bak-ellende vertrokken!"
"Bedankt Jan Peter, lekkere puinhoop laat je ons achter!"

Of je voor of tegen de CDA bent doet er niet toe, maar ga dezelfde mensen vragen:
"Wat is dan de bijdrage van de premier aan de financiële crisis?" en negen van de tien "kenners" kijken je dan aan, beetje verdwaasd, lachen een beetje en zeggen vervolgens iets wat qua inhoud beter op de basisschool thuishoort.

Ik denk dat dit, uitzonderingen daargelaten, de gemiddelde Nederlander typeert. Die moet altijd iets te klagen hebben en kletsen makkelijk mee. Dan hoef je zelf niet na te denken en een mening te vormen. Het is in die zin nooit goed.

De tolerantie is verbazingwekkend ver te zoeken in dit land. Het vermogen om van iets nieuws te kunnen genieten wordt teniet gedaan door de perceptie dat alle nieuwe dingen een bedreiging vormen op de norm die we allemaal gewend zijn.

Dus ik zeg tegen de vrolijke, feestvierende mensen in Afrika die het veel slechter hebben dan wij, maar ook tegen de door de crisis getroffen ondernemer, en vooral in het bijzonder tegen de moslima's die van mij met hoofddoek in het gemeentehuis mogen werken:

Lekker hard blazen op die Vuvuzela's........ heerlijk geluid!!

TTTTTOOOOOOOEEEEEETTTTTTTTTTTT!!!!!!!!!!!!

Kale benen!

Het was vandaag de ultieme test! Ik mocht van de fysio de volgende stap nemen! De hometrainertest was geslaagd en ik mocht verder. Fietsen op de racefiets op de weg.
Als ik het zegt klinkt het eigenlijk belachelijk. Ik bedoel, wat is er nou zo bijzonder aan het "op de weg" fietsen.
Nou, het is mijn hobby. Fietsen. Wielrennen. Soms alleen met je eigen afzien, ver weg in gedachten. Maar ook soms met je vrienden, gezellig kletsen over de afgelopen week. Of tien keer doodgaan, kop over kop tegen de wind in.
En ik mag weer, al moet ik voorzichtig beginnen, voor het eerst in vijf maanden mijn geliefde hobby weer uitoefenen!

Wat ook bij mijn hobby "hoort" is het scheren van de benen. Dit leidt, zoals je kunt voorstellen, soms tot rare blikken of vraagtekens bij mensen in mijn omgeving.

De volgende vraag heb ik meer dan één keer gesteld gekregen:

Ryk...... waarom scheer jij je benen eigenlijk?

De reden daarvan is niet zo één-twee-drie uit te leggen en die vraag wordt vaak vervolgd door het volgende:

Ga je dan sneller of zo?

Nou indirect misschien wel, maar niet om de reden dat mensen denken.
Je bent namelijk juist MINDER aerodynamisch met geschoren benen. Om een heel ingewikkeld verhaal kort en hopelijk duidelijk te maken, het volgende:

Als een object een ruwe oppervlakte heeft gaat hij sneller door de lucht dan éénzelfde object met een gladde oppervlak. De luchtstroom over het object wordt dusdanig verstoord bij een ruwe oppervlak...... bla bla bla......
(Denk aan een golfbal..... die is ook niet glad. Waarom? Dan zou hij minder ver vliegen)
Dus, met gladde benen ga je minder snel dan met harige benen!

Waarom doen wielrenners het dan??

Nou, zij worden (soms dagelijks) gemasseerd, en dit gaat nou éénmaal beter met gladde benen. Een bijkomende voordeel is dat de bij een valpartij opgelopen verwondingen beter helen doordat er geen haar in de wond komt/zit.

Waarom doe jij het dan? Jij bent geen wielrenner, en je benen worden dus niet zo vaak gemasseerd!

Nou, dit klopt, en ik kan het niet ontkennen.
Maar dit is nou precies wat ik bedoelde toen ik zei dat je wellicht "indirect" toch sneller gaat met kale benen.
Als fanatieke fietser (althans zo beleef ik het) is het fijn om te weten dat je benen er goed uitzien. In mijn geval zijn het de enige delen van mijn lichaam waar weinig vet op zit. De spieren zijn duidelijk zichtbaar na 10 jaar op de smalle zadel, en ze komen mooi tot hun recht als ze glad en ingeölied zijn. Het klinkt ijdel, en dat is het misschien ook. Vreemd, want ik ben beslist niet ijdel. Alleen hiermee.
Als de benen er goed uitzien, zijn ze sterk. Als je dat gedachte kan vasthouden tijdens het fietsen, ben je mentaal sterk, en daardoor zijn de benen ook sterk....... (wellicht begin je hier een patroon te zien.....)

Het is dus een mentale kwestie, en is eigenlijk ook best logisch. Dit soort mentale "voordelen" kom je vaker tegen in je dagelijks leven. Ik bedoel, je gaat toch normaal gesproken niet in een trainingspak naar een sollicitatiegesprek? Afgezien van het feit dat je niet serieus wordt genomen door het vuurpeloton aan de andere kant van de tafel, je zit dan ook niet lekker in je vel. Je voelt je niet op je gemak. Het klopt gewoon niet. Ik bedoel, geef nou toe. Al ben je een sloddervos of niet, je auto rijdt het lekkerst als is net van binnen schoongemaakt is en lekker ruikt? De motor is hetzelfde hoor, alleen je beleving is anders.

En daar gaat het om! Je beleving, en het realiseren dat je hoofd ERG sterk kan zijn!


Dus, wat deed ik nadat ik terugkwam van mijn rondje fietsen vanmiddag?

Juist....... in sprong in bad, pakte een scheermes en mijn "Body Groomer" en ging aan de slag!

Het gaat beginnen!!!

EINDELIJK!!!!! Ik mag weer!!

Zondag 13 december 2009 zat ik voor het laatst op de fiets. Mountainbiken in de Groene Ster in Leeuwarden. Een onfortuinlijke dag.......

Maat B had samen met maat E een voorsprong op mij van ongeveer 150m. Juist uitgerekend op zowat het enige stukje parcours waar je meer dan 150m in een rechte lijn fietst, zie ik ze allebei tuimelen. E gleed uit op een houten brug en B vloog over hem heen. Mijn eerste reactie was "Lekker mannen..... we zagen in de eerste ronde al dat het daar glad was, en toch gaan jullie onderuit!!" Alleen maat B bleef op de grond, zittend welles waar, maar toch......
Hij hield zijn rechterarm wat stijfjes tegen zijn lichaam, en zijn schouder hing wat naar beneden.
De fietser onder ons weten nu genoeg. Gebroken sleutelbeen.
Ambulance bellen. B stapt in en wordt afgevoerd. E fietst gelijk naar huis (andere kant op dan ik), en ik fiets de andere kant op met de fiets van B in de hand naast me.

Een halve week later kregen we de eerste sneeuw van afgelopen winter, en de dag daarna kreeg ik weer last van mijn rug wat uiteindelijk in een hernia-operatie eindigde.
Hoe het kwam? Wie weet. Sneeuw scheppen? Zo scheef op de fiets zitten met een 2e fiets aan de hand? Pech? Erfelijkheid?

Doet er eigenlijk niet meer toe, want vanaf vandaag doe ik weer mee!! De fysio zegt, nu we zes weken verder zijn na mijn operatie, dat ik rustig op de TACX mag gaan trainen. Niet lang, en niet intensief, maar toch.......

"Wanneer mag ik dan hardlopen, en mountainbiken?" was mijn tweede reactie (mijn eerste was een kort, euforische kreet).

"Nou Ryk, dat nu nog even niet, begin hiermee en kijk hoe je lichaam hierop reageert"

OK! Prima! Mij hoor je niet klagen........ ik mag weer!!!

Bommetje!

"Alles wat je in de eerste zes weken investeert, betaalt zich dubbel en dwars terug"
"Luister naar je lichaam"
"Wees geduldig"
"Denk na bij alle bewegingen die je neemt"
"Heb een pro-actieve houding, maar overschrijd de grenzen niet"
"Wees verstandig, actief, maar niet overmoedig!"

Nou ja, dit zijn allemaal kreten die ik de laatste anderhalve maand heb gehoord van verschillende specialisten met betrekking tot mijn herstel. Het komt ongeveer neer op het feit dat ik elke dag mijn beweging moet hebben, goed mijn rek- en strekoefeningen moet doen, mijn core stability moet verbeteren en, tegelijkertijd, niks forceren.

Maar hier zit nou het probleem....... op een gegeven moment heb je en "goede dag". Je wordt 's ochtends wakker en bent niet helemaal zo stijf als een plank (dat is goed!). Je doet je oefeningen voordat je naar beneden gaat zonder dat ze pijn doen. Je gaat lopen en staat zo recht als een plank (meestal na een tijdje zitten of liggen heb ik last van een "trunk shift" of een acute lumbale scoliose. Hier op de tekening zie je eentje (VEEL erger dan dat van mij!!). Met rekoefeningen kan ik dit redelijk weer recht krijgen).

En fin... je hebt een super dag, en je wilt meer.....

Wanneer mag ik mijn zoon weer vasthouden?
Wanneer kan ik heuvel op, heuvel af door het bos wandelen, op oneven ondergrond?
Wanneer kan ik weer de afwasmachine inladen?
Wanneer kan ik op de (stads) fiets stappen?

........Wanneer kan ik weer naar huis?

Op een gegeven moment moet je niet meer bang zijn denk ik. De vrees om weer iets te krijgen wat je met pijn, zweet en vooral inzet van jezelf en anderen hebt verslagen, is duidelijk aanwezig, Dit wordt gelukkig langzaam ingehaald door de drang om weer een beetje normaal mens te worden.
Het wordt me met de dag duidelijker dat revalideren iets is wat niet alleen lichamelijk is, maar ook mentaal.
















Soms moet je in het diepe springen en vertrouwen hebben dat je het zwemmen niet bent verleerd. Het is de kunst denk ik om vooraf de diepte goed in te kunnen schatten.

BOMMETJE!

Bakje Snot

"Three steps forward, one step back"



Zo gaat het een beetje op het moment hier op Ameland. En dan bedoel ik mijn rug, want voor de rest gaat alles fantastisch! Ik ben blij dat ik (al zeg ik het zelf) een dusdanig karakter heb dat ik me al te goed kan beseffen wanneer ik het goed heb.

En nou.... ik heb het nu wel héél erg goed!

Ik kan, dankzij de inzet van verschillende mensen, mij 100% richten op mijn herstel. Ryken wordt volledig verzorgd door zijn oma, en als zij even niet kan, zijn er genoeg surrogaat oma's op stand-by die al te graag willen helpen.



Dus richt ik me op mijn herstel. Op dit moment bestaat dat vooral uit wandelen en rusten. Ik wandel me suf, tussen de 6 en 10km per dag, verdeeld over 3 tot 5 loopjes. Vanochtend bevond ik me plots bij de vuurtoren. Hij was open, en ik dacht "klimmen!"

Als het nu niet op de fiets kan, dan maar lopend!



Het uitzicht was fantastisch!




















Naast veel wandelen bezoek ik regelmatig de fysiotherapeut. Hij kraakt, kneedt, zet me aan de stroom, steekt naalden in me en vertelt wat ik allemaal moet doen qua oefeningen.
En dit is nu de crux! Mijn core-stability is niks. Week. Slap. Instabiel. Mijn onderrug is ÉÉN BAK SNOT!!
En het zijn juist deze spieren die goed strak moeten staan om je (onder)rug op zijn plaats te houden.

Deze spieren moet ik dus flink trainen.

En als ik dit doe, dan wordt het voordat ik het weet:

"Five steps forward, half a step back"



Ik hoop het..... oefenen maar!

Ameland

Afgelopen zaterdag was het zover. Vier dagen na mijn operatie was ik in staat de (anders zo normale) reis te kunnen maken. Met een "looppauze" van 5 minuten halverwege IJlst-Holwerd was het goed te doen. Af en toe lopen op de boot en een korte 10 minuten autorit vanaf de boot en ik was aangekomen op mijn bestemming: Hollum, Ameland!
Hier wonen mijn schoonouders, en de komende weken Ryken en ik nu ook. Wij worden verzorgd, en Majanka kan blijven werken. (goed geregeld ;-))



De eerste paar dagen stonden in het teken van mijzelf dwingen te lopen. Het einde van de straat was genoeg, dan weer een uur op bed, en dan weer eventjes d'r uit, en dan weer liggen.......
Elke dag een stukje verder lopen.
Niet echt een boeiend bestaan, maar goed, het zij zo.

Maandag had ik mijn eerste afspraak bij de fysio (100m verder op). Aardige man, die ook nog van fietsen houdt, dus dat gaf zeker wat praatstof. Hij heeft mij oefeningen meegegeven om mijn rug minder stijf, maar vooral sterker te maken. Hij legde ook nog een aantal zaken uit over mijn operatie.

(Even over mijn operatie: ik was vandaag weer aan het wandelen, en moest denken over hoe bizar het is om je te laten opereren. Ik bedoel, je gaat naar een ziekenhuis waar je normaal gesproken niemand kent. Je kleed je vervolgens uit, gaat in bed liggen en wordt door de gangen, ik volle zicht van elk willekeurig bezoeker, naar het pre-O.K. gereden. Hier word je file-geparkeerd tussen alle andere patiënten em laat je door wildvreemde mensen naalden in je steken, waardoor verschillende, onbekende vloeistoffen je lichaam in kunnen stromen. Vervolgens word je voorgesteld aan de chirurg die je waarschijnlijk ook niet kent. Hij vertelt in hele mooie worden dat hij je open gaat snijden en stukken van je lichaam gaat verwijderen. (op dit moment moet je echt goed van vertrouwen zijn...... "Heeft deze man wel een opleiding gevolgd??"). Daarna word je werkelijk het O.K. ingereden. Hier staat iemand anders die zijn hand naar je toesteekt. Dit schud je uit beleefdheid, zegt je naam, en hoort vervolgens een beetje geïrriteerd "errrr, ja we kennen elkaar, we hadden afgelopen week een afspraak op de poli...... ik ben de anesthesioloog"

Je zegt: "Ja, natuurlijk, nu zie ik het"

Je denkt: "Ja lul, als je een boerka op had was je meer herkenbaar dan nu met je mondkapje en haarmuts".

Deze man spuit vervolgens eerst een doorzichtig vloeistof in je arm waardoor je arm erg koud wordt, en vervolgens een wit goedje die je lekker in slaap laat vallen.

Nu ben je helemaal, maar dan ook hélémaal, voor 100% overgeleverd aan vreemde mensen dit je helemaal niet kent. Ze snijden niet alleen in je, en verwijderen niet alleen delen van je lichaam, maar dit allen (in het geval van een hernia) als je ligt in het meest onmogelijk, en vooral kwetsbare houding, namelijk de Salaam-houding. Ik bedoel, hoe veel vertrouwen moet een mens hebben??)



Maar goed, de fysio legde uit waarom ik nog zo stijf bent, en waarom ik nog pijn(tjes) heb. De zenuw is maanden lang geirriteerd, en hoewel nu bevrijd uit zijn benarde positie, moet het weer tot rust komen. Daarnaast is een rugband (net zoals enkelbanden, maar dan in je rug) óf gesneden óf doorgeboord (dit wist hij niet) zodat ze bij de hernia kunnen komen. Dit is niet 1-2-3 geheeld.

Komt wel.

Update!

Ik ben geopereerd!!

Het lukt nu nog niet om "lekker" achter de pc te zitten dus hier een snelle update om te zeggen dat de operatie geslaagd is, en dat ik hopelijk morgen richting Ameland kan te revalideren.

Lap-top gaat mee, dus zodra t zitten me beter af gaat, horen jullie meer.