Bommetje!

"Alles wat je in de eerste zes weken investeert, betaalt zich dubbel en dwars terug"
"Luister naar je lichaam"
"Wees geduldig"
"Denk na bij alle bewegingen die je neemt"
"Heb een pro-actieve houding, maar overschrijd de grenzen niet"
"Wees verstandig, actief, maar niet overmoedig!"

Nou ja, dit zijn allemaal kreten die ik de laatste anderhalve maand heb gehoord van verschillende specialisten met betrekking tot mijn herstel. Het komt ongeveer neer op het feit dat ik elke dag mijn beweging moet hebben, goed mijn rek- en strekoefeningen moet doen, mijn core stability moet verbeteren en, tegelijkertijd, niks forceren.

Maar hier zit nou het probleem....... op een gegeven moment heb je en "goede dag". Je wordt 's ochtends wakker en bent niet helemaal zo stijf als een plank (dat is goed!). Je doet je oefeningen voordat je naar beneden gaat zonder dat ze pijn doen. Je gaat lopen en staat zo recht als een plank (meestal na een tijdje zitten of liggen heb ik last van een "trunk shift" of een acute lumbale scoliose. Hier op de tekening zie je eentje (VEEL erger dan dat van mij!!). Met rekoefeningen kan ik dit redelijk weer recht krijgen).

En fin... je hebt een super dag, en je wilt meer.....

Wanneer mag ik mijn zoon weer vasthouden?
Wanneer kan ik heuvel op, heuvel af door het bos wandelen, op oneven ondergrond?
Wanneer kan ik weer de afwasmachine inladen?
Wanneer kan ik op de (stads) fiets stappen?

........Wanneer kan ik weer naar huis?

Op een gegeven moment moet je niet meer bang zijn denk ik. De vrees om weer iets te krijgen wat je met pijn, zweet en vooral inzet van jezelf en anderen hebt verslagen, is duidelijk aanwezig, Dit wordt gelukkig langzaam ingehaald door de drang om weer een beetje normaal mens te worden.
Het wordt me met de dag duidelijker dat revalideren iets is wat niet alleen lichamelijk is, maar ook mentaal.
















Soms moet je in het diepe springen en vertrouwen hebben dat je het zwemmen niet bent verleerd. Het is de kunst denk ik om vooraf de diepte goed in te kunnen schatten.

BOMMETJE!

Bakje Snot

"Three steps forward, one step back"



Zo gaat het een beetje op het moment hier op Ameland. En dan bedoel ik mijn rug, want voor de rest gaat alles fantastisch! Ik ben blij dat ik (al zeg ik het zelf) een dusdanig karakter heb dat ik me al te goed kan beseffen wanneer ik het goed heb.

En nou.... ik heb het nu wel héél erg goed!

Ik kan, dankzij de inzet van verschillende mensen, mij 100% richten op mijn herstel. Ryken wordt volledig verzorgd door zijn oma, en als zij even niet kan, zijn er genoeg surrogaat oma's op stand-by die al te graag willen helpen.



Dus richt ik me op mijn herstel. Op dit moment bestaat dat vooral uit wandelen en rusten. Ik wandel me suf, tussen de 6 en 10km per dag, verdeeld over 3 tot 5 loopjes. Vanochtend bevond ik me plots bij de vuurtoren. Hij was open, en ik dacht "klimmen!"

Als het nu niet op de fiets kan, dan maar lopend!



Het uitzicht was fantastisch!




















Naast veel wandelen bezoek ik regelmatig de fysiotherapeut. Hij kraakt, kneedt, zet me aan de stroom, steekt naalden in me en vertelt wat ik allemaal moet doen qua oefeningen.
En dit is nu de crux! Mijn core-stability is niks. Week. Slap. Instabiel. Mijn onderrug is ÉÉN BAK SNOT!!
En het zijn juist deze spieren die goed strak moeten staan om je (onder)rug op zijn plaats te houden.

Deze spieren moet ik dus flink trainen.

En als ik dit doe, dan wordt het voordat ik het weet:

"Five steps forward, half a step back"



Ik hoop het..... oefenen maar!

Ameland

Afgelopen zaterdag was het zover. Vier dagen na mijn operatie was ik in staat de (anders zo normale) reis te kunnen maken. Met een "looppauze" van 5 minuten halverwege IJlst-Holwerd was het goed te doen. Af en toe lopen op de boot en een korte 10 minuten autorit vanaf de boot en ik was aangekomen op mijn bestemming: Hollum, Ameland!
Hier wonen mijn schoonouders, en de komende weken Ryken en ik nu ook. Wij worden verzorgd, en Majanka kan blijven werken. (goed geregeld ;-))



De eerste paar dagen stonden in het teken van mijzelf dwingen te lopen. Het einde van de straat was genoeg, dan weer een uur op bed, en dan weer eventjes d'r uit, en dan weer liggen.......
Elke dag een stukje verder lopen.
Niet echt een boeiend bestaan, maar goed, het zij zo.

Maandag had ik mijn eerste afspraak bij de fysio (100m verder op). Aardige man, die ook nog van fietsen houdt, dus dat gaf zeker wat praatstof. Hij heeft mij oefeningen meegegeven om mijn rug minder stijf, maar vooral sterker te maken. Hij legde ook nog een aantal zaken uit over mijn operatie.

(Even over mijn operatie: ik was vandaag weer aan het wandelen, en moest denken over hoe bizar het is om je te laten opereren. Ik bedoel, je gaat naar een ziekenhuis waar je normaal gesproken niemand kent. Je kleed je vervolgens uit, gaat in bed liggen en wordt door de gangen, ik volle zicht van elk willekeurig bezoeker, naar het pre-O.K. gereden. Hier word je file-geparkeerd tussen alle andere patiënten em laat je door wildvreemde mensen naalden in je steken, waardoor verschillende, onbekende vloeistoffen je lichaam in kunnen stromen. Vervolgens word je voorgesteld aan de chirurg die je waarschijnlijk ook niet kent. Hij vertelt in hele mooie worden dat hij je open gaat snijden en stukken van je lichaam gaat verwijderen. (op dit moment moet je echt goed van vertrouwen zijn...... "Heeft deze man wel een opleiding gevolgd??"). Daarna word je werkelijk het O.K. ingereden. Hier staat iemand anders die zijn hand naar je toesteekt. Dit schud je uit beleefdheid, zegt je naam, en hoort vervolgens een beetje geïrriteerd "errrr, ja we kennen elkaar, we hadden afgelopen week een afspraak op de poli...... ik ben de anesthesioloog"

Je zegt: "Ja, natuurlijk, nu zie ik het"

Je denkt: "Ja lul, als je een boerka op had was je meer herkenbaar dan nu met je mondkapje en haarmuts".

Deze man spuit vervolgens eerst een doorzichtig vloeistof in je arm waardoor je arm erg koud wordt, en vervolgens een wit goedje die je lekker in slaap laat vallen.

Nu ben je helemaal, maar dan ook hélémaal, voor 100% overgeleverd aan vreemde mensen dit je helemaal niet kent. Ze snijden niet alleen in je, en verwijderen niet alleen delen van je lichaam, maar dit allen (in het geval van een hernia) als je ligt in het meest onmogelijk, en vooral kwetsbare houding, namelijk de Salaam-houding. Ik bedoel, hoe veel vertrouwen moet een mens hebben??)



Maar goed, de fysio legde uit waarom ik nog zo stijf bent, en waarom ik nog pijn(tjes) heb. De zenuw is maanden lang geirriteerd, en hoewel nu bevrijd uit zijn benarde positie, moet het weer tot rust komen. Daarnaast is een rugband (net zoals enkelbanden, maar dan in je rug) óf gesneden óf doorgeboord (dit wist hij niet) zodat ze bij de hernia kunnen komen. Dit is niet 1-2-3 geheeld.

Komt wel.

Update!

Ik ben geopereerd!!

Het lukt nu nog niet om "lekker" achter de pc te zitten dus hier een snelle update om te zeggen dat de operatie geslaagd is, en dat ik hopelijk morgen richting Ameland kan te revalideren.

Lap-top gaat mee, dus zodra t zitten me beter af gaat, horen jullie meer.

Pech

"Everything comes in threes" is een Engelse uitdrukking. Er is vast ook een Nederlandse uitdrukking die hetzelfde betekent.
Het komt op neer dat als je ergens pech hebt, dat er binnenkort nog een paar pechgevallen zich gaan aandienen. Nou, het klopt!
Afgelopen maandag was het zo ver in huize Venema. Als iemand ziek is, vangen de anderen thuis alles goed op. Maar als IEDEREEN ziek is.........

Mijn verhaal is bekend. Hernia, afgrijselijke rugpijn. Komende dinsdag opereren, bla bla bla.
Gelukkig heb ik de afgelopen maanden kunnen terugvallen op veel mensen uit mijn omgeving, waaronder natuurlijk mijn vriendin Majanka. Ook mijn trots Ryken (bijna zes maanden) is voorbeeldig geweest en heeft veel pijnlijke momenten met zijn mooie koppie (zie foto) doen verzachten.




Echter afgelopen maandag was het over en uit.
Majanka heeft, naast haar net geconstateerde reuma, ontstekingen in haar kaken. Dit leidt tot hevige pijn wat resulteerde in twee bezoeken aan de tandarts in één dag, en het verwijderen van een zenuw. Nou, mijn vriendin kan omschreven worden als een keiharde doorzetter, knokker en bikkel. Als ze vervolgens tot twee keer toe in tranen terugkomt van de tandarts vanwege de pijn, dat weet je ongeveer hoe laat het is. Maandag was het zo laat dus.
Daarnaast was Ryken voor het eerst in zijn korte bestaan ziek. Niet ziekjes, of "effe minder". Nee, hij was gewoon ziek. Grieperig, snotverkouden en koortsig. Zijn hele maandag bestond uit ongeveer anderhalf uur onafgebroken huilen, vervolgd door 15 a 20 minuten slapen, om vervolgens weer anderhalf uur onafgebroken te huilen.
Dit ging letterlijk de héle dag door, en de héle nacht.

Majanka heeft steeds last van de kaak, ik uiteraard mijn rug, en Ryken is steeds halfjes en verre van vrolijk. Echter afgelopen maandag was echt zo'n dag waar je over een aantal jaren nog aan denkt met zoiets van "Goh ja, weet je toen nog?"

Hoort er allemaal bij. Straks lacht mijn manneke weer, en dus ik ook.

Mes in de rug

Eindelijk is het zover! Ik heb een datum! Zelden zo blij dat iemand moedwillig een mes in mijn rug gaat steken!

6 april is de dag! Dan word ik geopereerd aan mijn hernia! Yes!!

Ik kijk vooral uit naar 7 april, want dan begint de lange weg omhoog, waarbij ik hopelijk zal merken dat het elke dag een stukje vooruit gaat. Misschien een dagje tussen met stilstaan, of zelfs een beetje achteruit, maar hoofdzakelijk vooruit.

Three steps forward, one step back.... zeg maar.

Voor die tijd moet ik even een ochtend naar het ziekenhuis in Sneek. Ik moet welgeteld langs vijf (ja, VIJF!!) afdelingen, en neurologie is daar niet één van.

Eerst moet ik wat bloed prikken en urine inleveren bij het Laboratorium (route 21 in het ziekenhuis). Heb weinig moeite met in een potje plassen, kan ik 's ochtends thuis op mijn gemak even doen. Bloedprikken daarentegen is een ander verhaal. Ik heb een haat/liefde relatie met naalden. Nou, ook dat is wat optimistisch. Laten we het houden op Haat (ja, met een groet "H").

Maar goed, als ik dat achter de rug heb kan ik door naar het Pre operatief spreekuur (route 3). Daarvoor moest ik een formulier invullen met allerlei vragen die ik bijna allemaal met "NEE" heb kunnen invullen. Nee, ik heb geen suikerziekte. Nee, ik heb geen epilepsie. Nee, ik heb geen stijve nek (??).

OK, we gaan verder, op naar de afdeling Fysiotherapie (route 33). Daar gaan ze me vertellen wat ik wel en niet kan en mag doen de eerste weken na de operatie. Hier ben ik wel erg benieuwd naar. Ik heb natuurlijk op het internet gezocht hoe anderen dit ervaren hebben, maar daar valt geen pijl op te trekken. De ene kon bij wijze van binnen twee weken weer aan het judoën zijn, terwijl de ander na drie jaar steeds sukkelt met pijn en klachten (of is het pijnklachten?). Het enige wat een beetje overeenkomstig is met elkaar is dat je de eerste twee weken HELEMAAL niks mag tillen. Alles zwaarder dan een pakje suiker is uit den boze. En toevallig of niet, maar mijn zoon weegt meer dan zeven pakken suiker, dus gaat de revalidatie hoofdzakelijk bij mijn schoonouders op Ameland plaatsvinden. Kan schoonmoeder mooi voor de kleine zorgen, kan Mama gewoon doorwerken, en kan Daddy lekker wandelen volgens fysiotherapeutische aanwijzingen. (goed geregeld dacht ik zo).

Daarna moeten we langs de afdeling Opname (route 2...... dichtbij de ingang misschien...... ik denk dat route 1 de parkeerautomaat is ;-)). Hier moet ik ze vertellen dat ik op vrijdag 9 april kom, en dat ze alvast een bed voor me moeten opmaken.

And last but not least kan ik even langs Radiologie (route 70, 1e verdieping) om een foto/scan te laten maken. De MRI waar alles kristalhelder op te zien is is denk ik nog niet genoeg. Ze zullen het wel weten denk ik dan.

Jaja, het wordt een drukke dag morgen, en hoe ik natuurlijk dit allemaal liever niet moet ondergaan, is het toch interessant hoe alles in zijn werking gaat.
Alleen ja.... dat bloedprikken........ liever een mes in mijn rug.

The Dark Return of José!

Jahoor! Ik dacht vanavond: "Laat ik nou eens een keer niet al te veel achter de PC gaan zitten, maar laat ik nou gezond bezig zijn...... juist, TV kijken!

Wat komt er vanavond voor? Nou, na de dosis DWDD (vaste prik) komt een hele mooie voetbalwedstrijd: Chelsea - Inter

Juist, The Return of José! De in 2007 ontslagen coach van Chelsea, die nu zijn onwaarschijnlijk arrogantie in het Italiaans voortzet, voor het eerst weer terug in London.

Dat wil ik zien!!!

De eerste ballen worden getrapt, de spelers worden warm, de opstellingen zijn in beeld geweest, José komt veel in beeld en ziet er wat onwennig uit op de bank van de tegenpartij, en dan.....

Zwart...... stilte....... "E31 Error.... signaal zoeken" komt in beeld.

En dat was het. Niks mooie voetbal, niks kijken hoe de Chelsea aanhang op Jose reageren.

Alleen zwart. En bedankt Ziggo.