Rookie mistake!

Soms in het leven maak je het moeilijker voor jezelf dat eigenlijk nodig is.
Ik, al probeer ik het niet, ben hier soms erg goed in. Meestal in de thuis omgeving, maar soms ook daarbuiten.
Zo laatst ook, tijdens het fietsen.

Ik fiets al jaren met een paar vrienden (B, W en E) 1, soms 2 keer in de week. Zomers op de weg op de racefiets, 's winters op de mountainbike in het bos, lekker in de modder raggen!
Laatst reden we op de racefiets vanuit de woonplaats van W. Hij had een leuke route uitgezocht van een paar uren hard trappen en liet dit zien op de kaart. B en ik knikten "prima, doen we" terwijl ik ook oog had voor de lange stuk tegen de zuidwester storm in, die zich aan het ontwikkelen was. Maar goed, ik kon lekker in het wiel van B en W hangen, en dus "uit de wind zitten", dus geen probleem.

Dacht ik.

B en W hebben de hele jaar goed en sterk gefietst, dus de vormpeil was uitstekend te noemen. Ze hadden allebei recentelijk hun tijden verbeterd op de Mt. Ventoux dus de conditie is prima!
Dit alle in tegenstelling tot mijn huidige vorm. Ik ben steeds zoekend naar een beetje fietsvorm na mijn rugoperatie in April, en heb als top-prestatie de viaduct bij Folsgare bedwongen.
Enfin, dit is allemaal bekend bij B en W, en die vinden het prima als ik achteraan bungel en mocht ik een keer overnemen en op kop rijden...... hoeft niet, mag wel.

Maar deze keer..... het ging zo zwaar. De benen wilden niet, met als gevolg het hoofd ook niet. Hoe kon dit nou? Ik ben zeker niet in vorm, maar bij B en W in het wiel met eerst een stukje wind mee moest toch te doen zijn??

Zij kletsten over van alles en nog wat, en ik hijgde er vrolijk op los.

Toen reden we tegen de wind in.
PLOF!!!
Reed ik lek? Knalde een uitlaat van een passerende auto? Viel er een bom op de nabij gelegen Heerenveen?
Nee, het was het geluid van het tegelijk ontploffen van mijn benen en longen. Ik zag scheel van ellende en heb werkelijk twee uren verschrikkelijk afgezien. B en W waren genadeloos en het tempo was hoog tot 1km voor het huis van W.
Ik bolde uit, liet ze samen verder rijden en reed rustig het dorp binnen.

Hoe kon dit nou? Zijn de benen zo slecht? Wat kan ik doen om de longen beter te maken? Zal ik ooit weer kunnen meekomen met de jongens?
Ik stapte van de fiets en sleurde met een trekkende beweging de voorkant van mijn fiets omhoog, achter mijzelf aan.

Huh? Hoe kan dat nou? Dat is vreemd!

Mijn voorwiel draaide heel even vrij rond, en bleef daarna stil. Ik zette mijn fiets weer op de grond, duwde het weer naar voren en trok weer mijn stuur omhoog. De voorwiel hing vrij in de lucht, maar draaide niet.

Bij nadere inspectie bleek mijn rechter remblok tegen de velg te zitten. Ik had in alle haast vanochtend mijn voorwiel niet recht in het frame gezet, en dus ook niet gecontroleerd of ie goed zat!

Alle vragen werden plots beantwoord. Was de vorm nou zo slecht? Waren de benen voor altijd ontploft?

Nee, ik reed alleen twee uren lang met een dichtgeknepen rem!

Zelfs als je iets meer dan 10 jaar doet, maak je soms een beginners fout!

Ampelmännchen

Ik heb het zo goed!
Vriendin M zegt tegen me:
"Laten we ergens heen gaan voor je verjaardag, lekker met zijn 2en....... Wat dacht je van Berlijn?"

Nou ja, daar hoef je mij niet lang voor over te halen, dus zo gezegd, zo gedaan.
Afgelopen weekend was het zover, en we gingen naar Berlijn. Op de heenweg zijn we ongeveer halverwege gestopt in Braunschweich om daar te overnachten en vervolgens lekker op tijd op de vrijdag in Berlijn te zijn.

Goed plan....... Braunschweich was een leuke stad om te bezoeken, en we waren de volgende dag voor 12u in Berlijn. De aankomst was een ervaring op zich. We hadden de TomTom mee, en toch reed ik verkeerd toen we Berlijn binnenreden. In Duitsland heb je namelijk soms twee afslagen in een, en juist bij die afslag lette ik even niet op, en jahoor...... verkeerd!

Dwars door het centrum van Berlijn...... letterlijk!

We reden over de Strasse des 17 juni, voor de Brandenburger Tur, langs de Tiergarten over Unter den Linden en vervolgens langs Alexanderplatz naar ons hotel. Een hele ervaring!

We zijn drie dagen in Berlijn gebleven, en hebben vooral erg de toerist uitgehangen, en zijn met de bus EN de fiets door de stad getrokken.
Ik heb me vooral verwonderd over de geschiedenis van de stad. Ik bedoel, de hoofdlijnen weet je wel, maar als je daar bent, en je ziet en hoort wat er in het verleden allemaal gaande was, dan ben je even stil, en denk je even na.

Een gids liet ons een van de weinige stukjes muur nog zien. Deze was ongeveer 150m lang, en rondom beschermd door een hek, om te voorkomen dat souvenirjagers een stukje muur thuis wilden hebben. De muur zat vol gaten, dus er waren honderden hun voor geweest.
Dit werd (wellicht terecht) door de gids omschreven als "waarschijnlijk een van de grootste ironieën van de 21e eeuw", namelijk dat de Berlijnse Muur beschermd moet worden om te voorkomen dan ie valt (!!).

De Oost- en West-Duitsers wilden na de val van de muur in 1989 het liefst zo veel mogelijk herinneringen van de communisme van het oosten laten verdwijnen.

Behalve de Ampelmännchen!

Dit zijn de ouderwetse, en toch vrolijk uitziende oversteek-poppetjes die je tegenwoordig bij zowat elk verkeerslicht in Berlijn tegenkomt. Deze werd in 1961 ontworpen door Karl Peglau, een Duitse verkeerspsycholoog, en werd vooral beroemd toen hij gebruikt werd als tekenfilmfiguurtje voor verkeersveiligheid promotiefilmpjes op Oost-Duitse scholen.
Na de val van de muur wilde de regering alle lichten verwijderen en vervangen door de standaard, Europese model (dezelfde vorm als de rood en groen mannetjes hier in Nederland). Echter, omdat Ampelmän ondertussen zo geliefd was in (oost) Berlijn, kwam er een, zij het wat vriendelijker, opstand en werden de Ampelmännchen bespaard.
Sterker nog; ze werden ook willekeurig door voormalig West-Berlijn verspreid, zodat je tegenwoordig in ieder geval niet meer aan de verkeerslichten kunt zien of je nou in het oude westen, of oosten bent!

Toch een beetje van het oosten bewaren dus!

En ja dames, ook Ampelmännchen gaan met de tijd mee, want tegenwoordig heb je ook:


Ampelmädchen!

De snoepwinkel van Surhuisterveen

We lezen dinsdag 3 augustus 2010 en we zijn in Surhuisterveen, Friesland.


Waarom zijn we hier (of all places)??


Nou, vandaag is de Profronde van Surhuisterveen! De Na-Tour criterium!


Dat is een wieler "wedstrijd" van ontelbare ronden door het centrum van het dorp. De renners komen werkelijk 'tig' keer langs en het publiek geniet volop (al kijken de meesten niet zozeer naar het wielrennen, maar meer naar hun half volle bierglazen).

Vreemd in mijn ogen, want de renners zijn niet de minsten: denk aan Andy Schlek (2e TDF 2010), Ivan Basso (winnar Giro 2010), Robert Gesink (6e TDF 2010) om een paar te noemen.





Ja dames en heren..... ik bevind me in de grotste snoepwinkel van de wereld! Het is een jaar of zes geleden dat ik hier was geweest en elk jaar zei ik:

"Ja, kan niet, want.............. Volgend jaar ben ik erbij!" (bij de puntjes kan je zaken invullen als verhuizen, verbouwen, zwangere vrouw, regen, geen zin, zelf fietsen, niemand wil mee, werken..... nou ja, je snapt t wel denk ik).

Nou, nu ben ik er wél bij. Ik kijk en loop langaam rondjes om het parcours. Ik kijk elke ronde aandachtig naar de renners en droom lekker weg over hoe het moet zijn daar te mogen fietsen. Je kunt ze bijna aanraken! Ik kan zo genieten van al het mooie materiaal wat voorbij raast. Makkelijk halen sommige fietsen (zeker die van Milram) de tien mille. Per stuk!

Ook kijk ik naar de renners...... de ranke lijven, smal, ingevallen kopjes, en de mooi gesoineerde benen.

Wat zullen ze allemaal helden-verhalen hebben over afzien en de geheimen van het peleton!
Heerlijk om daar te zijn! En ik hoop dat ze ook van mijn aanmoedigingen genieten, en van de duizenden anderen om mij heen.

Hoe anders zou het geweest zijn eerder op de dag? Toen de dames hun rondjes om de kerk (winkelplein) reden. Ik wilde er heel graag heen, maar kon helaas niet. Te vroeg op de dag, en ik was niet van plan mijn zoontje daar helemaal heen te slepen.
Ik heb achteraf gehoord dat de dames mochten rekenen op een man of honderd langs het parcours.

Honderd!?!

Dit geeft gelijk de pijnlijke realiteit aan van de verhoudingen tussen het mannen- en het vrouwenwielrennen. Waarom zou dat zijn?
Zien de vrouwen minder af? Hebben ze minder helden-verhalen? Minder peletongeheimen?
Moeten ze er misschien minder voor laten? Zijn de opofferingen van hun partners wellicht minder dan de vrouwen van de mannelijkke profs?


Ik denk het niet.



Er zijn een paar vrouwlijke wielrenners op Twitter die ik volg. De bekendste is Marianne Vos, maar ook minder bekenden zoals Josien Wingerden en Marijn de Vries volg ik graag.
De laatstgenoemde is een (wieler)verhaal apart! Ze is redactrice bij Holland Sport, ze schrijft een leuke blog (http://www.marijndevries.nl/) en wilde bij wijze van experiment kijken of ze op haar 30e nog Top-Sporter kon worden. (!!)
Een paar jaar later, met een dosis talent, veel hard werken, opofferingen en vast ergens een beetje geluk, is ze volwaardig lid van de Internationale Dameswielerploeg Leontien.nl (ja, inderdaad, van Leontien van Moorsel). Super verhaal vind ik dat!

Maar goed, ik loop om het parcours heen, kijkend naar de rondtollende benen van o.a. Andy Schlek, en wie loopt volledig annoniem door het publiek mij tegemoet?



Ja, Marijn de Vries!


Ik zeg (tegen mijzelf, maar eigenlijk uit verbazing veel en veel te hard):


"Hé!.... Marijn!"


Oeps.... aan haar verschrikte blik te zien was dat meer dan tegen mijzelf praten.......

Het besef dat ik in gevar was erg popie-jopie over te komen (Marijn kent mij dus niet, en ik haar alleen van TV c.q. Internet) heb ik mij haastig voorgesteld en uitgelegd dat ik haar volgde via Twitter, haar had gezien op De Avond Etappe en Vive le Velo en...... nou ja... gewoon benieuwd was hoe het met haar ging.
Wat volgde was een kort, maar erg leuk gesprek over fietsen en vooral over haar "fietsleven".

Ik had honderd vragen kunnen stellen, want een top-sporter kom je niet elke dag tegen, en zeker niet ééntje van ongeveer hetzelfde leeftijd met zo'n onwaarschijnlijk verhaal, en helemaal niet iemand die ook vijf minuten de tijd neemt om met een wildvreemde te praten.
Ik zei echter na vijf minuten, meer uit bescheiden verlegenheid (je voelt je toch bezward op één of ander manier) dat ik verder ging lopen, naar de koers kijken, en wenste haar oprecht gemeend het aller beste.


Ik twitterde snel daarna dat ik net een gesprek had met een leuk, spontane mens, en dat was ook zo. Maar wat ik eigenlijk nog véél leuker vond, is dat ik later op de avond, als je alles van de dag in je hoofd terugspoelt en opnieuw beklijkt, tot het besef kwam dat we allebei rondliepen in dezelfde snoepwinkel van Surhuisterveen, en we waren allebei zo blij als kinderen daar in die winkel te mogen zijn.
Het is heerlijk om mensen te zien blij zijn van de kansen die ze hebben gekregen, en ook gedurfd hebben te nemen.


Het verschil tussen Marijn en ik?
Ik ben een klant die af en toe in de snoepwinkel mag komen.
Zij werkt daar, en is er dankbaar voor ook. En dat vind ik mooi.



Carpé Diem Marijn! Het is je gegund!

De zomer is al voorbij!

Het is "maar" 4 augustus, ik heb nog een klein vakantie tegoed (lekker naar Berlijn voor mijn verjaardag!!), en toch is de zomer zowat voorbij!

"Doe even normaal!"
"Kom op zeg, we zijn net begonnen!"
"Twee regendagen en je doet al zo pessimistisch?"

Ik hoor het mensen zeggen.... en nee! Ik ben niet pessimistisch! Ik vind het juist prima zo!

Wat hebben we allemaal beleefd deze zomer? Wat heb IK allemaal beleefd?

Nou, het begon allemaal met de WK. Na een langzame start kwam die lekker op gang, en ondanks alle negatieve reacties over de finale, heb ik echt genoten. Wellicht niet helemaal van het spel zelf, maar meer de momenten dat het de familie weer bij elkaar bracht. Lekker samen zijn en allemaal juichen voor hetzelfde "doel". (Behalve mijn tante "T" in Canada, die door onverklaarbare redenen voor Spanje was...... tja....... aangetrouwd moet je maar denken!).

Daarna kwam de Tour (de France... voor de niet-kenners). Dit is een verhaal apart, want normaal gesproken leef ik helemaal naar de Tour toe, en is het mijn hoogtepunt van het sportieve jaar. Dit jaar was anders. Wellicht kwam het door de WK, of misschien wist ik ergens dat de strijd tussen Schlek en Contador niet zo boeiend zou zijn als de luttele 39 seconden verschil doet vermoeden. Achteraf viel de Tour ook tegen. Misschien doordat The Boss (wederom voor de niet-kenners: Lance Armstrong) het niet waar kon maken, of wellicht omdat Fabian Cancellara (ze noemen hem niet voor niets Spartacus) de Ardennen etappe eigenhandig stillegde omdat er een aantal renners op de grond lagen.

(Ik moet tussendoor iets kwijt...... WAT EEN BULLSHIT!!!! Je tegenstanders liggen op de grond en jij gaat stoppen???? What the f*&k is that all about??? Gaat Michael Schumacher de F1 stilzetten omdat Massa een lekker band heeft??
Later in de bergen krijgt Contador een wereld van verwijt over zich heen omdat hij doorrijdt nadat Andy Schlek pech krijgt met zijn ketting. Waar hebben we het over? Vallen hoort er nou eenmaal bij. Materiaal pech ook........ Arrrggghhhh!! Pikant detail: Contador boekte 39sec winst die dag, en won uiteindelijk de tour met hetzelfde verschil!

Enfin, de Tour viel wat tegen, volgend jaar beter.

Ondertussen heb ik na maanden rug-ellende, operatie en revalidatie weer werk gevonden en ben hiermee erg gelukkig. Ik heb een leuke job gevonden in het begeleiden van verstandelijk beperkten met autisme, in een omgeving die tot nu toe goed bij me past. En bovendien, ik voel me weer een beetje onderdeel van de maatschappij. Niks gedwongen thuiszitten en revalideren!
Lekker d'r uit!

Dus ja..... de zomer komt langzaam ten einde, en dat vind ik best! Ik heb wat regelmaat nodig. M is weer aan het werk, de twee oudste kids zijn bij Papa vakantie aan het vieren en gaan daarna weer naar school, en ik heb weer mijn dinsdag en woensdag thuis met Ryken.

Regelmaat vind ik fijn........ en bij deze beloofd, nu de zomer (bijna) voorbij is, om lekker regelmatig weer te gaan bloggen!

LEVE DE VUVUZELA

Wat heb ik gisteren toch genoten!

Ik ben gezellig bij mijn vader geweest om, samen met mijn zoon en mijn zus, voetbal te kijken. Nederland tegen Denemarken, eerste wedstrijd voor Oranje tijdens het WK van 2010 in Zuid Afrika. Mijn zoon is maar 8 maanden oud, dus krijgt er weinig van mee, maar toch...... het is een begin van een "oranje-carriere!"
Het deed me denken aan toen ik klein was in Canada. Gezellig met Dad en Pake kijken naar de Toronto Maple Leafs.

"YEEAAAHHHHHH!!!!!!!" als er gescoord werd door de Leafs.
"Ahhh man, no way" als er gescoord werd door de tegenstander"

Mijn grootouders waren strenggelovig, en ik was ongeveer vijf. Dat zorgde ervoor dat mijn vader zich regelmatig moest inhouden wat aanmoedigen (lees: vloeken) betreft.
Maar goed, heerlijk genoten dus van de wedstrijd, het resultaat en vooral van het samenzijn met mijn familie.

Waar ik ook eerlijk gezegd van heb genoten, is de sfeer die je door de televisie voelt van het publiek daar in Afrika. Iedereen is nog vrolijker dan de ander en er komt een overload aan bonte kleuren door je scherm je woonkamer binnen. Dit, het gezoem van de vuvuzela's, en een beetje inlevingsvermogen zorgt ervoor dat je haast zelf op de tribune zit. Super!

En wat lees ik op Twitter? Wat zie ik op het Journaal? Wat staat in de kranten? Wat hoor ik (erg) veel om mij heen??

"Wat een rot geluid! Die stomme toeters"
"Ik kijk TV met het geluid uit hoor, stomme herrie"
"Als het zo doorgaat kijk ik niet eens meer hoor"

Wat een flawekul! Wat een onvermogen om iets 'anders' te kunnen appreciëren.
Het is toch mooi om te zien en te horen hoe iedereen daar uit hun dak gaat?
We zien toch elke dag rapportages op de televisie van de "andere kant" van het WK. De township's, de criminaliteit, de steeds aanwezige apartheid.
Deze dingen moeten zeker niet genegeerd worden, en wellicht daarom moeten we de enthousiasme van het Zuid Afrikaanse volk des de meer waarderen.

Er moet altijd een zondebok zijn. Neem de financiële crisis bijvoorbeeld. Hoe vaak hoor je:
"Eindelijk is die Jan Peter Bak-ellende vertrokken!"
"Bedankt Jan Peter, lekkere puinhoop laat je ons achter!"

Of je voor of tegen de CDA bent doet er niet toe, maar ga dezelfde mensen vragen:
"Wat is dan de bijdrage van de premier aan de financiële crisis?" en negen van de tien "kenners" kijken je dan aan, beetje verdwaasd, lachen een beetje en zeggen vervolgens iets wat qua inhoud beter op de basisschool thuishoort.

Ik denk dat dit, uitzonderingen daargelaten, de gemiddelde Nederlander typeert. Die moet altijd iets te klagen hebben en kletsen makkelijk mee. Dan hoef je zelf niet na te denken en een mening te vormen. Het is in die zin nooit goed.

De tolerantie is verbazingwekkend ver te zoeken in dit land. Het vermogen om van iets nieuws te kunnen genieten wordt teniet gedaan door de perceptie dat alle nieuwe dingen een bedreiging vormen op de norm die we allemaal gewend zijn.

Dus ik zeg tegen de vrolijke, feestvierende mensen in Afrika die het veel slechter hebben dan wij, maar ook tegen de door de crisis getroffen ondernemer, en vooral in het bijzonder tegen de moslima's die van mij met hoofddoek in het gemeentehuis mogen werken:

Lekker hard blazen op die Vuvuzela's........ heerlijk geluid!!

TTTTTOOOOOOOEEEEEETTTTTTTTTTTT!!!!!!!!!!!!

Kale benen!

Het was vandaag de ultieme test! Ik mocht van de fysio de volgende stap nemen! De hometrainertest was geslaagd en ik mocht verder. Fietsen op de racefiets op de weg.
Als ik het zegt klinkt het eigenlijk belachelijk. Ik bedoel, wat is er nou zo bijzonder aan het "op de weg" fietsen.
Nou, het is mijn hobby. Fietsen. Wielrennen. Soms alleen met je eigen afzien, ver weg in gedachten. Maar ook soms met je vrienden, gezellig kletsen over de afgelopen week. Of tien keer doodgaan, kop over kop tegen de wind in.
En ik mag weer, al moet ik voorzichtig beginnen, voor het eerst in vijf maanden mijn geliefde hobby weer uitoefenen!

Wat ook bij mijn hobby "hoort" is het scheren van de benen. Dit leidt, zoals je kunt voorstellen, soms tot rare blikken of vraagtekens bij mensen in mijn omgeving.

De volgende vraag heb ik meer dan één keer gesteld gekregen:

Ryk...... waarom scheer jij je benen eigenlijk?

De reden daarvan is niet zo één-twee-drie uit te leggen en die vraag wordt vaak vervolgd door het volgende:

Ga je dan sneller of zo?

Nou indirect misschien wel, maar niet om de reden dat mensen denken.
Je bent namelijk juist MINDER aerodynamisch met geschoren benen. Om een heel ingewikkeld verhaal kort en hopelijk duidelijk te maken, het volgende:

Als een object een ruwe oppervlakte heeft gaat hij sneller door de lucht dan éénzelfde object met een gladde oppervlak. De luchtstroom over het object wordt dusdanig verstoord bij een ruwe oppervlak...... bla bla bla......
(Denk aan een golfbal..... die is ook niet glad. Waarom? Dan zou hij minder ver vliegen)
Dus, met gladde benen ga je minder snel dan met harige benen!

Waarom doen wielrenners het dan??

Nou, zij worden (soms dagelijks) gemasseerd, en dit gaat nou éénmaal beter met gladde benen. Een bijkomende voordeel is dat de bij een valpartij opgelopen verwondingen beter helen doordat er geen haar in de wond komt/zit.

Waarom doe jij het dan? Jij bent geen wielrenner, en je benen worden dus niet zo vaak gemasseerd!

Nou, dit klopt, en ik kan het niet ontkennen.
Maar dit is nou precies wat ik bedoelde toen ik zei dat je wellicht "indirect" toch sneller gaat met kale benen.
Als fanatieke fietser (althans zo beleef ik het) is het fijn om te weten dat je benen er goed uitzien. In mijn geval zijn het de enige delen van mijn lichaam waar weinig vet op zit. De spieren zijn duidelijk zichtbaar na 10 jaar op de smalle zadel, en ze komen mooi tot hun recht als ze glad en ingeölied zijn. Het klinkt ijdel, en dat is het misschien ook. Vreemd, want ik ben beslist niet ijdel. Alleen hiermee.
Als de benen er goed uitzien, zijn ze sterk. Als je dat gedachte kan vasthouden tijdens het fietsen, ben je mentaal sterk, en daardoor zijn de benen ook sterk....... (wellicht begin je hier een patroon te zien.....)

Het is dus een mentale kwestie, en is eigenlijk ook best logisch. Dit soort mentale "voordelen" kom je vaker tegen in je dagelijks leven. Ik bedoel, je gaat toch normaal gesproken niet in een trainingspak naar een sollicitatiegesprek? Afgezien van het feit dat je niet serieus wordt genomen door het vuurpeloton aan de andere kant van de tafel, je zit dan ook niet lekker in je vel. Je voelt je niet op je gemak. Het klopt gewoon niet. Ik bedoel, geef nou toe. Al ben je een sloddervos of niet, je auto rijdt het lekkerst als is net van binnen schoongemaakt is en lekker ruikt? De motor is hetzelfde hoor, alleen je beleving is anders.

En daar gaat het om! Je beleving, en het realiseren dat je hoofd ERG sterk kan zijn!


Dus, wat deed ik nadat ik terugkwam van mijn rondje fietsen vanmiddag?

Juist....... in sprong in bad, pakte een scheermes en mijn "Body Groomer" en ging aan de slag!

Het gaat beginnen!!!

EINDELIJK!!!!! Ik mag weer!!

Zondag 13 december 2009 zat ik voor het laatst op de fiets. Mountainbiken in de Groene Ster in Leeuwarden. Een onfortuinlijke dag.......

Maat B had samen met maat E een voorsprong op mij van ongeveer 150m. Juist uitgerekend op zowat het enige stukje parcours waar je meer dan 150m in een rechte lijn fietst, zie ik ze allebei tuimelen. E gleed uit op een houten brug en B vloog over hem heen. Mijn eerste reactie was "Lekker mannen..... we zagen in de eerste ronde al dat het daar glad was, en toch gaan jullie onderuit!!" Alleen maat B bleef op de grond, zittend welles waar, maar toch......
Hij hield zijn rechterarm wat stijfjes tegen zijn lichaam, en zijn schouder hing wat naar beneden.
De fietser onder ons weten nu genoeg. Gebroken sleutelbeen.
Ambulance bellen. B stapt in en wordt afgevoerd. E fietst gelijk naar huis (andere kant op dan ik), en ik fiets de andere kant op met de fiets van B in de hand naast me.

Een halve week later kregen we de eerste sneeuw van afgelopen winter, en de dag daarna kreeg ik weer last van mijn rug wat uiteindelijk in een hernia-operatie eindigde.
Hoe het kwam? Wie weet. Sneeuw scheppen? Zo scheef op de fiets zitten met een 2e fiets aan de hand? Pech? Erfelijkheid?

Doet er eigenlijk niet meer toe, want vanaf vandaag doe ik weer mee!! De fysio zegt, nu we zes weken verder zijn na mijn operatie, dat ik rustig op de TACX mag gaan trainen. Niet lang, en niet intensief, maar toch.......

"Wanneer mag ik dan hardlopen, en mountainbiken?" was mijn tweede reactie (mijn eerste was een kort, euforische kreet).

"Nou Ryk, dat nu nog even niet, begin hiermee en kijk hoe je lichaam hierop reageert"

OK! Prima! Mij hoor je niet klagen........ ik mag weer!!!